Esther Tamboer

Aan de rand van De Bilt staat Academisch Hospice Demeter, een warm en gastvrij huis met daaromheen een prachtige tuin. Mensen die in de laatste fase van hun leven zijn aangekomen kunnen zich hier in alle rust voorbereiden op het overlijden. Een professioneel team biedt hier 24 uur per dag begeleiding. Esther Tamboer werkt er ruim één dagdeel per week als vrijwilliger. 

Mijn interesse in de dood ontstond toen ik systemisch coachen opleidingen ging volgen bij Phoenix Opleidingen. Het onderwerp fascineerde me. Ik vind dat we de dood meer in het leven zouden moeten toelaten en er vaker licht op mogen schijnen. Ik wilde onderzoeken of het een gevoel was of dat ik er echt iets mee wilde doen. Daarom besloot ik hier vrijwilligerswerk te gaan doen. In januari begin ik met een nieuwe opleiding over rouw en systemisch werken.”

“Ik werk nu 2,5 jaar bij Hospice Demeter als zorgvrijwilliger. Daarnaast verzorg ik de bloemen en ben ik betrokken bij de werkgroep spirituele zorg. In totaal hebben we hier ongeveer honderd vrijwilligers. Die doen van alles: zorg, gastvrouw, tuinonderhoud, koken en nog veel meer. 

Ik bied vooral aandacht en een luisterend oor. In ruil daarvoor krijg ik bijzondere gesprekken en verhalen van heel verschillende mensen. Ik leer veel over hoe zingeving en betekenis eruitzien voor verschillende mensen en in verschillende culturen. Verder bestaat mijn werk ook uit het helpen met de alledaagse dingen zoals douchen, aankleden, een voetwrijving geven.”

“Vanaf het moment dat ik hier begon, voelde dit huis als een warme en huiselijke plek waar veel aandacht is voor mensen. Naast goede medische zorg is er ook ruimte voor rituelen. Het gaat hier over de essentie van het leven. De mensen die hier verblijven hebben vaak nog maar enkele weken tot maanden te leven. De ‘poespas’ van het dagelijks leven valt weg. Mensen richten zich hier op wat echt belangrijk is: familie, vrienden en de mensen die zij liefhebben. Het doet een beetje denken aan de bubbel waarin je kunt zitten na een geboorte. Je maakt je leven dan even kleiner. Hier gebeurt eigenlijk hetzelfde. En als je dichter bij de dood staat, zie je het leven vaak helderder.”

“Er zijn momenten die me altijd bijblijven. Met een vrouw had ik een speciale band; we hadden mooie gesprekken. Zelfs na haar dood inspireerde zij mij nog; ik las online een review van haar over de film: Das Leben der Anderen. “Ode aan het leven,” had ze getypt.  Die ben ik toen gaan kijken, ik vond het een prachtige film. Een andere keer had een vrouw een ezel die enorm veel voor haar betekende. We hebben die ezel opgehaald en in de tuin gezet, zodat ze hem nog één keer kon zien. We hebben hier ook weleens een huwelijk in de tuin gehad en er worden regelmatig familiefeesten gevierd. We proberen mensen in hun laatste dagen geluksmomenten te geven. Als iemand de bladeren van de bomen wil voelen vallen, zetten we het bed gewoon in de tuin.”

“Het hospice biedt verschillende soorten vrijwilligerswerk. Je kunt kiezen voor een rol met veel contact met patiënten, maar je kunt ook koken, tuinieren of helpen in het huis. Ik vind vooral dat je vrijwilligerswerk moet doen dat past bij wat je leuk vindt en waar je passie ligt. Vanuit de werkgroep spirituele zorg organiseren wij bijvoorbeeld een jaarlijkse herdenkingsdienst voor iedereen die dat jaar is overleden. Dat is iets wat bij mij past en waar ik voldoening uithaal.”

“Ook bij mijn rugbyclub, de Stichtsche Rugby Football Club (SRFC), ben ik nog vrijwilliger. Ik ben daar tien jaar rugbytrainer geweest. Nu ben ik vertrouwenspersoon en soms nog scheidsrechter. Naast mijn vrijwilligerswerk ben ik programmamanager bij Springtij, een stichting die zich inzet voor een duurzame en sociale toekomst. Daarnaast werk ik ook als zelfstandig ondernemer. Verbinding met mens en natuur staat bij alles wat ik doe centraal”